یک مثنوی از گلستان : 

                                                        کرم شب تاب

مگر دیده باشی که در باغ و راغ                 *               بتابد به شب کرمکی چون چراغ

یکی گفتش ای کرمک شب فروز                *               چه بودت که بیرون نیایی به روز

ببین کاتشی کرمک خاکزاد                         *               جواب از سر روشنایی چه داد :

«که من روز و شب جز به صحرا نی ام          *               ولی پیش خورشید , پیدا نی ام»